Jutro kończy się laba i wracamy już na niziny Mazowieckie. Dzisiaj jednak postanowiliśmy po raz kolejny skorzystać z okazji i wybraliśmy się na rower samochodem. Z młodym w foteliku nie da się robić wielkich tras, a więc po wyczerpaniu zasobów wolnych i nieznanych tras okolicy,  wsadzilismy siebie i rowery do auta i ruszyliśmy na Grabarke. 

Tu zostawiliśmy auto i pomķnęlismy na runde  dookoła. Sporo wyzwań nas czekało na trasie, bo poziomki były na poboczach na kazdym kroku. A prawa przyciągania i grawitacji nie da się oszukać. 

Syn miał cała buzię czerwoną od tych leśnych owoców,  a my chwilę spokoju od jego kaprysow. Podróżowanie z dzieckiem to inna bajka. Jemu w foteliku się nudzi. Co jakiś czas trzeba go wystawić na trasie aby polatał i spalił nieco energii. 

Wpis dodaje że zbiorczą ilością kilometrów z kilku dni.


Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Urlop po maratonie podroznika to był świetny plan. Odpoczywam i relaksuje się z synem i żoną po porażce na mp. Opis maratonu nadal czeka bo został na laptopie, ale mniejsze wpisy jazdy urlopowe mogę tu zrobić. 

jesteśmy na Podlasiu w miejscowości Osłowo koło Mielnika, niedaleko granicy. Tereny doliny Bugu. Cel wyjazdu to przede wszystkim urlop z rodziną z prawdziwego zdarzenia. Trochę rowerujemy z młodym, a trochę specerujemy i zwiedzamy autem. 

okrzepłem już po mp i nawet nosi mnie ja rower. Obolałe mięśnie wolno się wyleczyły, a otarcia zniknęły.

urlopujemy tu jeszcze kilka dni, a potem jak prawdziwi Polacy bierzemy się za remont. Wszak Bogu co boskie, a cesarskiemu co cesarskie. 

czerwiec upłynie mi więc na regeneracji i bez kolejnych większych imprez. Plany zaś są takie,  aby w lipcu zrobić dłuższą trasę w terenie z uczestnikami maratonu Wisła 1200. Czas pokaże co wyjdzie z planów, bo kondycyjnie wydaje się być wszystko pod kontrolą. (Tak wiem oblałem test maratonu podróżnika) 

wstawił bym wam tu zdjęcia z rundę po okolicy ale chyba po urlopie po prostu razem z opisem mp postaram się o pełną galerię z urlopu. Musicie bowiem wiedzieć że Podlasie jest cudne!




Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Cierpienie uszlachetnia, tak mówią porzekadła, gdy jednak cierpienie zadajemy sobie sami staje się ono masochizmem i traktowane przez innych jak odchyły. Wszystko co odmienne od naszego uogólnionego kręgosłupa moralnego społeczeństwo trakuje jak złe, dziwne... nieznane. Jazda rowerem od wielu lat już nie jest tylko i wyłącznie przywilejem biedoty. Jeszcze kilkanaśćie lat temu gdy mówiłeś, że jedziesz do pracy na rowerze, w duchu wyobrażano sobie suche grzanki z masłem na śniadanie, bo nie stać cię na auto, czy na bilet. Współczuli ci.

Maraton Podróżnika 2018.

Przez ciemność przebija się szum, szelest. Z każdą chwilą dźwięki stają się coraz wyraźniejsze. To melodie, pookładane szelesty... to Ptaki! Nie otwieram oczu jeszcze długo. Nasłuchuje, jak do siebie śpiewają. Na zmianę układają z małych gardełek sonaty ku czci lasu. Ich melodia mnie uspokaja. Zawinięty szczelnie w przecierało kulę się na wersalce. Wieczorem było strasznie gorąco i nie miałem ochoty ścielić łóżka. Noc jednak przyniosła nową niższą temperaturę i nad ranem musiałem szukać osłony od chłodu.
Zwinięty w pomiętym materialę trwam bezruchu. Łóżko z każdym ruchem potwornie skrzypi. W ptasie trele wkradają się kolejne . Ciche szepty, z czasem rozmowy i kroki. Jest ich więcej i więcej. Wreszcie tłumią całkowicie piekną serenadę i zmuszony jestem otworzyć oczy.

W małym domku dookoła mnie poustawiane są rowery. W zasadzie jedynym miejscem gdzie nie ma roweru jest moje łóżko. Poranna krzątanina przed maratonem już się zaczełą. Coraz więcej stóp, coraz więcej spraw do ogarnięcia.

Start zaplanowany mam na ósmą. Zegar wskazuje piętnaście po szóstej.
-Wcześnie – myślę w duchu, choć w sumie jestem już wyspany. Rower przygotowałem dzień wcześniej, więc samego organizowania sprzętu będę miał stosunkowo mało.

W domku nie za bardzo jest miejsce, więc gdy tylko wstaje z łózka udaje się na spacer. Jest ciepły poranek, za ciepły. Nie zabrałem klapek, więc ruszam w świat boso. Lekko chropowaty chodnik muska moje stopy. Idę przez kemping i spotykam po drodze ludzi. Jedni coś dłubią przyr owerach inni krzątają się dookoła namiotów. Kemping dawno już nie śpi. Prawie setka osób zawitała do Krzemienia k. Ińska w ten czerwcowy weekend.

Gdy docieram do baru, jest już otwarty, ale śniadania nie serwują jeszcze. Pani kierowniczka krząta się w lekkim podenerwowaniu i dostawia kolejne talerze. Udaje mi się zamówić kawę z ekspresu przed podaniem głównego śniadania. Jest pyszna, z pianką, brązowym cukrem – smakuje przepysznie.

Śniadanie mija w ekspresowym tempie. Szwedzki stół szybko znajduje chętnych. Jajecznica znika niczym kamfora, a chleb i bułki niczym błyskawica rozpływają się w czeluściach kolarzy.

Start o ósmej pozwala mi na ukojenie nerwów. Nie muszę czekać długo, nie muszę się stresować. Po śniadaniu, w zasadzie mam czas aby się ubrać i dojść na linię z której będziemy ruszali na trasę. Szybkie odczytanie listy obecności i ruszamy.
Jako pierwsi przecieramy szlaki. Nie sądziłem, że będzie co przecierać... a jednak. Początek trasy, jak zapowiadano, jest bardzo zaskakujący. Sporo refleksu wymaga omijanie lejów na drodze. Grupa jedzie równo, choć słońce szybko daje się we znaki. Po prostu PALI. Mimo, że ledwo godzina dziewiąta, a już na termomerze wskazanie 30 stopni. 

W Drawsku Pomorskim ruch się wzmaga, więc trzymamy się wspólnie. Na kilku skrzyżowaniach udaje mi się złapać ogon. Szybko jednak grupa się przetasowuje i ponownie jadę sam. Nie jest to całkowicie bez sensu. Nie gonie nikogo, nie szarpie nikt tempa. Zakładam sobie mp3 i ciułam swoje. Raz po raz dochodzi mnie jakaś grupka z tych startujących po mnie. Chwilę jedziemy wspólnie z Grupą Elizjum, ale oni też jakoś mi się zrywają. 

Miejscami, gdy jedziemy ulicą, szosówki zatapiają się w smoliste podłoże. Pierwszy raz coś takiego mi się zdarza, że na zjeździe rower nurkuje w asfalcie tworząc rynnę od opony i wyraźnie hamując. Czyli poza upałem, dziurami – mamy jeszcze w zanadrzu pakietu utrudnień – klejący i topiący się asfalt – rzecz jasna o ile występuje w ilościach możliwych do topienia. 

Mielno to miasto, którego dnia chciałbym chyba ominąć. Tłumy aut, ludzie chodzący samopas, to typowa definicja miasta „wypoczynkowego” w szczycie sezonu. Upał co prawda chłodził lodowaty wiatr od morza i suma summarum, odcinek za Mielnem można było nawet zmarznąć (17 stopni). Mi udało się wyłowić tam przepyszne jedzenie za śmieszne pieniądze i nie był to kebab na cienkim... 

Mielno opuszczam mimo wszystko zniesmaczony. Klimat takich jarmarcznych miast totalnie mnie nie jara. Zastanawiam się jak można w takim zgiełku odpoczywać? Wszędzie, dosłownie wszędzie stragany, budki z jedzeniem, piwem i balonikami. Aha zapomniałbym. Na każdym kroku wiaderka i łopatki. Można było kupić tu łopatki dla całego szwardonu kopiących metro Warszawskie.

Do Polanowa i punktu żywieniowego mam niby 60 kilometrów, ale odcinek ten wcale nie jest tylko usiany różami. Upał od wielu godzin poczynił zniszczenia w mojej świadomości i nie do końca momentami wiem co się dzieje. Jadę pół na pół na autopilocie. Twarz oblepia mi sół, pot i pył. Powietrze ma wilgoność ujemną, takie mam wrażenie. Dosłownie wysysa z mojej twarzy resztki wilgoci. Kilka pagórsków robię z automatu, ale tak naprawdę trzyma mnie w pionie tylko świadomość, że zbliża się miejsce, gdzie uda się zregenerować i obmyć. Odliczam godziny do nocy. W nocy jest chłodno, tak przynajmniej mam nadzieje.

Do Polanowa chyba jest z górki, lub siła woli robi cuda w obliczu zbliżającego się odpoczynku. PK w Polanowie gości już parenaście zwłok. Ludzie siedzą zahipnotyzowani. Widać na twarzach piętno jakie odciskał na nas upał. Policzki czerwone a oczy spuchnięte i obrzmiałe. Padają pierwsze wycofy. Na Punkcie kontrolnym, mijamy się z Karetką pogotowia. Pająka pokonał upał i zasłabł. Jest naprawdę ciężko. Ostatnio tak upalny maraton jechałem w Krakowie dwa lata temu. Wtedy też wiele osób pokonało słońce.

Siadam i od razu pomoc oferują mi dziewczyny. Złotka nasze! Największe! Odmawiam jedzenia. Muszę chwilę dojść do siebie. W głowie mi huczy, mp3 już nie mogę słuchać. Po prostu jest mi niedobrze. Nawet nie ma jak odpocząć bo w cieniu nadal czuć żar rozgrzanego miasta. Idę do WC obmywam twarz. Pieką oczy. Ręce również obmywam wodą. Temperatura ciała wolno się stabilizuje. Czuje, że mi lepiej. Zjadam Makaron z sosem, i popijam kilkoma litrami płynów. Zjadam ze cztery kawałki pomarańczy i dwa arbuzy. Po chwili dociera Piotr. Jechał za mną. Myślałem, że te pół godziny od mojejgo startu udało mu się zlikwidować już dawno. To zaskakujące, że mimo mojego postoju obiadowego w mielnie i ociągania się (tak mi się zdawało) na trasie, udaje mi się nadal być przed nim.

Sumarycznie z Polanowa ruszamy razem, ale Piotra grupa jeszcze się ociąga więc ruszam wolno przodem. Od tego mmomentu przez całą noc będziemy się z Piotrem i jego kompanami mijać wielokrotnie.

Zbliża się noc. W kieszeniach koszulki mam trzy banany, a w sakiewce ciastka na czarną godzinę. Jest też jakiś batonik proteinowy i dwa żele. Noc daje ukojenie, choć pod kołami zdarza się kilka tragicznych odcinków dróg. Nie pamiętam gdzie były pamiętam tylko, że pojazd robiłem 12km/h slalomując po asfatlo-szutrze. Ciężko to było nazwać drogą. Grupa Piotra jedzie to ze mną, to się oddala. Oni mają inny styl jazdy. Ja jadę nieustannie, oni gnają nieco szybciej, aby potem przerwy robić. I tak się tasujemy raz ja ich raz oni mnie. Czasem jedziemy kawałek wspólnie, ale potem często się dzielimy. Noc spędzam sam. W sumie to pierwszy ultramaraton, gdzie noc jadę praktycznie samotnie. Tylko ja noc i książka w uszach. Nie wiem czy to dobrze, czy źle, czy to motywuje, czy demotywuje, ale jadę sobie i zwiedzam. Za mną i przede mną przez kilka godzin nie spotykam nikogo. Ta noc jest naprawdę krótka. Ledwie do końca zrobiło się ciemno, a już z oddali czai się świt. Podczas zbliżającego się BBT w sierpniu pewnie będzie sporo więcej ciemności niż teraz.

Świt spędzamy wspólnie z grupą na stacji benzynowej. Jednocześnie posilamy się kanapkami zakupionymi przez „okienko”. Jest to wersja premium bo kanapki podgrzano na opiekaczu! Czyli mimo że okienkowa sprzedaż to jednak nie jemy zimnego.
Sam świt przecieramy już na siodłąch. Po wizycie na stacji znów jakoś nasze grupki się dzielą. Długie odcinki w okolicach Bornego sulinowa są po lasach. Zmęczenie daję się we znaki i gubię grupę. Jedzie mi się średnio. Droga niby równa ale asfalt wygląa jak tarka. Przepis na tę nawierzchnie jest prosty. Zalej otoczaki z rzeki smołą i uklep to jakoś. Trzyma? No to jazda z autami! Reszte samochody wyrównają. Szosowe opony podskakują rower terkocze, a ja się telepie jakieś 25km/h.

Od godziny ósmej robi się bardzo szybko upalnie. Chmury, które lekko krążyły, zaczynają się rozstępować i słońce wkracza na scenę. Drogi też się pogarszają. Momentami robi mi się słabo. Odcinki leśne osłaniają od wiatru i od słońca, jednak żar wciska się wszędzie. Powietrze stoi. Są momenty, kiedy muszę stanąć w cieniu aby złapać oddech. Pole widzenia lekko mi się zwęża i zasłania je czarna poświata po bokach. Mrugam, ale ona nie znika. Czuje, jakbym za chwilę miał zemdleć. Mam dość wszystkiego, a rower podskakuje na tarce i dołkach. Postanawiam, że od miejscowośći Szwecja jadę już drogą nieco bardziej „ludzką”. Mam dość bocznych urypanych dołkami dróżek, które tuż przed metą krążą jak pijany królik po polu marchewki. Tu mam do organizatorów mały żal, że na siłę szukali dodatkowego dystansu. W takich warunkach spokojnie 500-510kilometrów byłoby w zupełności odpowiednim dystansem, a te ostatnie wywijasy, nie dodwawały nic do trasy. Czułem, że spokojnie odcinek końcowy mógłby być już krajówką. Droga o tej porze jest pusta, a podjazdów wcale jej nie brakuje. Od Wałcza jedzie się to w dół to w górę. Mimo iż już nie jadę trasą maratonu, do mety nadal prawie 50km. W dobie zamykam dystans 485 kilometrów, co jest dość obiecującym. Wynikiem biorąc pod uwagę ilość przerw i upały.

Do miasta Recz dojeżdżam półprzytomny a to co za chwilę czekało mnie na trasie do mety, przeszło moje marzenia. Szedłem chyba z pół kilometra bo dziury i doły były wszędzie. Pocieszające było to, że zalany odicnek drogi jeszcze nie wysechł bo umoczyłem się w nim w całości. Słońce wysuszyło mnie zanim dotarłem na metę.

Wjeżdżam do bazy z dystansem 519 kilometrów na liczniku. Tuż za mną dociera grupa Piotra, któe jechała wytyczoną trasą. Skłądam gratulacje kolegom i pełznę do domku aby dokonać żywota. Nie ma powietrza. Ktoś mi jej zabrał! Wszystkie! Ono płonie – moje płuca płoną, twarz oklejona solą, brudem i lepką cytrynową solanką.

Prysznic daje mi ukojenie. Moczę się z 40 minut nabierając sił. Ten maraton był dla mnie wyzwaniem. I choć nie udało mi się go ukończyć, czuje że wygrałem kilka swoich wewnętrznych walk. Było naprawdę ciężko... choć na swoje usprawiedliwienie nie mam nic więcej.

Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Upalna jazda na Shannon. Udało mi się jedynie 35 kilometrów zrobić, choć solidnie pedałowałem i nie była to leniwa przejażdżka. DO maratonu podróżnika już ostatnie kilka dni. Uświadomiłem sobie nawet, że trasa ma 550 km nie zaś 500 jak mi się zdawało wcześniej. Dziwne uczucia towarzyszą temu startowi w tym roku. Tras przygotowawczych wcale nie zrobiłem, a czasu na jazdę mimo, że było dużo - totalnie nie spożytkowałem na długie przebiegi. 

Chyba liczę na to, że doświadczenie i dość płaska trasa załatwią sprawę trudności i wszystko skompensuje się w całkiem udaną imprezę. 
Jedzie ze mną też Piotr z PATOLOGII, więc o ile się uda całość trasy pokręcimy wspólnie. Ostatnio takie poczynania dały efekt w mp 2017.

Zapraszam do śledzenia mojego profilu na SMS-owej relacji choć więcej chyba będę na fejsie pisał niż w sms. Jak wrócę dzisiaj z pracy apdejtuje linki abyście mieli łatwy dostęp do mojego facebookowego konta (nawet dla niezalogowanych). Mam zamiar wrzucać tam również zdjęcia, więć może być co oglądać. 



Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Odkąd noce ciepłe dojeżdzam do pracy rowerem, gdy tylko mam na 14tą. W tym szaleństwie jest metoda bo przed pracą robię sobie lekką rundę do Nowego Dworu a wracając odwiedzam dom myję się i już "świeży" jadę sobie rowerkiem spokojnie do pracki. 
Sam dojazd w dzień to rzeźnia w upale i słońcu, ale powrtó po zmroku po 22 giej to przyjemne ochłodzenie. 

Pogoda majowa to mega upały - dla mnie mogło by być 10 stopni mniej. Źle się czuje w takie skwary i przygotowań do Maratonu podróżnika powyżej 100km nie poczyniłem za wiele. Do startu w sumie zostało już jakieś 9 dni, więc nie mam w planie tułaczki, aby nie katować organizmu. Skupię się na mniejszych trasach i utrzymaniu "nogi" w jako taki stanie. 

Zazdrośnie patrzę na Marzenkę, która już w USA szykuje się do trans AM race;) Będzie co czytać - oj będzie!


Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Tym razem wybrałem się na wycieczkę z Shannon. Świeciło słońce więc zapragnalem szosy. Mp3 w uszko i w drogę. Od rana mega ciepło,a im dalej tym cieplej. 

dużo pić trzeba bo słońce wyciska ostatnie poty. Do Nowego Dworu szło mi idealnie później już nieco gorzej. W niedzielę jest mały ruch na trasie 62, więc zdecydowałem się na przejazd tą drogą. Zapomniałem jednak że pełno tam podjazdów. 

w domu byłem po 2h i mimo ładnego czasu przejazdu, czułem się dosłownie spalony. 


Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Pierwsze testy cherry z amirtyzatorami i na wąskich oponach. Ciekawe uczucie gdy rower Mi nie jak strzała, a dupny asfalt mu nie straszny.  Zastanawiam się czy nie zabrać cherry w tym roku na maraton. Ponadto zapowiadane asfalty są średniej jakości, więc zyski z amortyzacji powinny być spore. Jest to jednak większą masa o jakiś 1200gram. Jak pogoda pozwoli to jeszcze przed mp zrobię jakaś setkę na amorku i zdecyduje co mi się lepiej opłaca brać na maraton. Zresztą taki długodystansowy test też warto zdobyć. 

w pracy zaskoczenie jak mozna zrobić 50km i mieć sile pracować 8h. Jestem dla nich bohaterem. 


Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Wyjazd terenowy po wale wislanym. Cierpię znów na chroniczny brak czasu na długie treningi przed maratonem podróżnika. Nie czuje że 500km po płaskim terenie to będzie bułka z masłem, ale no samo się nie przejedzie, więc przynajmniej sobie terenowe jeżdżę treningowo.   

Zastanawiam się jakby to było gdyby szosa miała amortyzator. Czy bylaby duza strata energii? Niby wąskie opony niosły by gładko  a na nierówności Amor by się uruchamiał. 

Takie sobie dywagacje prowadzę że samym sobą. Może znów coś stworzę?. 


Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Dawno się tak nie relaksowalem i męczyłem jednocześnie. Wycieczka tego dnia zakładała czas przejazdu dwie godziny. Właśnie tyle młody w czystej teorii powinien spać. Po tym jak wstał 5.20 mógłby pospać dłużej, ale nie liczyłem na cuda. 

Planem tego dnia byla wycieczka walem wislanym do Nowego Dworu Mazowieckiego i szybki powrót. 

plan udało się zrealizować, choć wiatr tego dnia dawał niezle popalić.  Jazda terenowa ma to do siębie że prędkość 20km/h nawet satysfakcjonuje, więc wiatr był tylko miłym chłodzeniem, nie zaś udręką. 

I tu nasuwa mi sie kilka spostrzeżeń odnośnie rowerów. Moja nowa /stara cherry  uświadomiła mi to. Do rzeczy. Chodzi o marketing. Lubię i podoba mi się rower z sakwami bikepackingowymi, ale dochodzę do wniosku, że jazda tak obladowanym rowerem na wyprawę to pomylka -o ile jest możliwość zamocowania bagaznika pod sakwy. Przecież sakwa w terenie jedną nawet sprawdzi się dużo bardziej niż masa torebek do których jest dostęp jak do mysiej dziury. 

Marketing bikepackingowy rozwija sie i cala otoczka wokol rowrow do bikepackingu jest ostatnimi laty nadmuchana jak balon. 

Wymyślanie tego samego roweru i nazwanie to inaczej to szczyt marketingowego geniuszu. Bo gravel to, poza tym, że teraz już sporo częściej ma tarczę, to nic innego jak dawany rower przełajowy. Szosowe z oponami w teren wynaleźli nie dzisiaj, a po prostu wcześniej byly one tylko zarezerwowane dla zawodników do przelaju. 

Zbudowałem sobie rower do jazdy w terenie. Ma ramę od kół 26 cali. Koła to 28cali, a do tego ma baranka i amortyzator. Gdybym był specem
 od marketingu zrobiłbym do tego nadmuchana teorię i utworzył nową serię rowerów Monster-gravel. Potem zrobiłbym super filmik i nagrał wypowiedzi ekspertów jak to zastosowanie baranka i amortyzatora odkrywa Amerykę  w rowerowym pedałowania po dziurach . 

A teraz nieco spokojniej. Amortyzator to mily dodatek do jazdy w terenie. Oczywiście pod warunkiem że amortyzator  się ugina. Jazda po wale był a lekką i przyjemna i nawet odcinki gdzie dziki zniszczyły nawierzchnię, zdawały się bardziej równe.


Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew

Wyjazd stanowił plan przetestowania nowego amortyzatora w cherry. Jak ostatnio wspominałem zamontowane sztuciec bo chciałbym jeden że swoich rowerów uterenowic. Nie stać mnie na wypasionej klasy górala więc zbudowałem bieda-górala. 

rower sam w sobie jest niczym innym jak rowerem crossowym z barankiem. 

Tym razem wycieczka była więc terenowa. Znalazł się w karcie dań szuter, piasek, oraz masa kamieni i korzeni. Mimo skoku około 6cm jechalo się bardzo przyjemnie. 














wpadło 45 kilometrów wśród drzew komarów i meszek. Szkoda, że sobota wypada mi pracująca. Liczyłem na to, że wspólnie z rodzinką gdzieś skoczymy... Ale za to niedziela, niedziela będzie dla nas;)


Pozdrawiam
Księgowy
Organizator:
Legionowska Katorga,
Castle Ultra Race ,
Tour De Zalew